Het slopen van Solidariteit

Verruwing van de samenleving

Binnen steeds meer sectoren twijfelen werkgevers erover of ze nog wel door willen gaan met de cao’. Zo opende de Telegraaf afgelopen week. Steeds meer zaken worden ter discussie gesteld die op het eerste gezicht opzichzelfstaande ingrepen zijn maar in combinatie vormen zij een zeer groot geheel die de solidariteit slopen en bijdraagt aan de verruwing van onze samenleving. Deze blog gaat in op deze zaken. Laten we beginnen bij de cao.

Wat is een cao nu eigenlijk precies?

Een cao is vooral gericht op het beschermen en behouden van verworven rechten van groepen werknemers. Soms ontstaat de indruk dat een cao veelal geldt voor de ‘lager’ en ‘gemiddeld’ opgeleide mensen. Laten we voor het gemak aannemen dat een dergelijke populatie bestaat. Het overgrote deel van deze populatie laten we stikken door het afschaffen van de cao. Er zijn mensen die roepen dat deze populatie is veranderd, dat men mondiger is dan vroeger en dat individuen wel kunnen opkomen voor hun eigen arbeidsvoorwaarden.Ik heb de indruk dat vaak juist sprake is van het tegendeel.

Uitspraken veelal vanuit de ‘bovenlaag’

Dergelijke uitspraken worden voornamelijk gedaan vanuit de ‘bovenlaag’, meestal goed opgeleide mensen. Opmerkelijk is dat er bij die ‘bovenlaag’ vooroordelen leven over de bedoelde populatie zoals: men is lui, zou niet willen studeren, is zelf in de situatie terecht komen, is onverschillig et cetera. De praktijk wijst echter anders uit: niet iedereen krijgt nu eenmaal dezelfde kansen, waarmee je feitelijk opties koopt op langere termijn. De Cao is een uiting van Solidariteit. Zij beschrijft namelijk manieren waarop wij met elkaar omgaan.

Wild wild west

Laat je die solidariteit los dan wordt het bedrijfsleven echt een wild west. Werkgevers krijgen de vrije hand. (Inter)nationale bedrijven zullen hun gang gaan en zullen maar moeilijk te stoppen zijn, Chinezen zullen de operatie gaan leiden op zijn “Chinees” en Amerikanen op zijn “Amerikaans”. De inburgering van bedrijven binnen Nederland en vooral binnen de Nederlandse overlegcultuur is dan compleet weg. Naar mijn mening wordt het allemaal harder in plaats van soepeler.

Cao niet het enige dat ter discussie wordt gesteld maar er zijn meer zaken die worden/zijn gesloopt

De Cao is niet het enige dat tegenwoordig ter discussie wordt gesteld waarmee we langzaam met zijn allen onze Solidariteit ‘slopen’, die we juist gezamenlijk geleidelijk hebben gebouwd.

Een korte opsomming…

De Politiek

De politiek gaat allerlei discussies aan om de ‘pijn’ te verzachten (want veranderingen tegenhouden heeft geen zin meer). Het doel is vooral om te laten zien dat er wat aan is gedaan. Politici pielen wat in de marges tijdens de gebruikelijke politieke debatten. Maar wat dacht u van het grondig wijzigen van het ontslagrecht, de toenemende macht van zorgverzekeraars, het steunen van banken, pensioenen.

De almacht van zorgverzekeraars

Zorgverzekeraars sluiten bepaalde risicovolle groepen uit. Zorgverzekeraars gaan zelfs in beroep tegen verzekerden. Straks zien we aan het gebit van iemand of hij/zij welgesteld is.

De Zorg

Binnen de zorg is de Solidariteit steeds verder te zoeken en mogelijk is ze al verdwenen. Mensen worden gedwongen om zolang mogelijk thuis blijven maar krijgen vrijwel geen hulp wanneer dat wel noodzakelijk zou moeten zijn. Hulp en steun moet in de zogenoemde participatiemaatschappij gevonden worden bij familie, die op haar beurt zelf een gezin dient te onderhouden en/of alle zeilen bij moet zetten om zichzelf in leven te houden. Eenzaamheid is de hardste straf voor een kuddedier.

Gemeenten moeten de problemen maar lokaal oplossen. Dit had gekund als, naast de problemen, de financiële middelen eveneens over de schutting waren gegooid maar in plaats daarvan is de gemeente geconfronteerd met fikse bezuinigingen. Gemeente kunnen niet anders dan kiezen voor een harde aanpak in plaats van goede zorg te bieden voor de burger.

Pensioen is geleidelijk gesloopt

De solidariteit bij Pensioenen is geleidelijk gesloopt. Eerst was sprake van een eindloonregeling, deze is terug gebracht naar een middelloonregeling en vandaag de dag worden er geen garanties meer gegeven voor de toekomstige populatie en indexatie kunnen we ook vergeten. Veel ouderen gaan het nog net redden.

De versoepeling van het ontslagrecht

Het ontslagrecht gaat grondig wijzigen. Deze wijzigingen zijn verkocht onder de noemer dat werkgevers sneller personeel zullen aannemen en dat de kansen op de arbeidsmarkt toenemen voor velen. Als je straks ontslagen wordt dan wordt het eerlijker, zegt men. Sommige ontslagen werknemers kregen nu niets en andere krijgen alles. Maar hoe de balans eruit ziet qua verhouding van medewerkers die middels een sociaal plan op straat kwamen te staan versus de route via het UWV is mij niet duidelijk. Toch bekruipt mij het gevoel dat het doel vooral is om dure krachten voor een habbekrats eruit te kunnen werken en vervolgens te vervangen door goedkopere krachten.
Hoe leg je een lasser uit dat hij twintig jaar zijn werk goed heeft gedaan en dat het kansen biedt om elders te gaan werken, zonder anciënniteit of andere zekerheden, en dus feitelijk met een kluitje het riet in wordt gestuurd.

Flexkrachten

Veel meer bedrijven werken steeds meer met Flexkrachten. Bedrijven werken steeds vaker met een vaste kern van werknemers met daar omheen een steeds grotere flexibele schil. Er is natuurlijk in de samenleving veel veranderd. Toch hoor ik steeds meer dat vaste medewerkers ‘vrijwillig verplicht’ worden te kiezen voor een ZZP-constructie onder de noemer dat ze dan zeker zijn van werk. Meestal is die zekerheid beperkt tot een periode van een jaar en vooral in de sectoren zorg en bouw zie ik dit soort constructies opduiken. Velen realiseren zich niet dat zij hiermee hun opgebouwde rechten teniet doen, maar dat dringt pas door op het moment dat men zonder werk komt te zitten. Het effect hiervan is dat minder burgers gebruik maken van hun opgebouwde WW-rechten en in de statistieken niet meer meetellen als werklozen. Werkgevers en overheid maken hier handig gebruik van.

De carrousel van 6 maanden

De Wet Werk & Zekerheid is ingevoerd. De resultaten zij genoeg besproken al in de politiek. Echter is er een ‘onderkant’ die mee doet in de 6 maanden carrousel. Medewerkers die al geruime tijd uitstekend werk leveren maar hun contract wordt niet verleend, terwijl het werk er wel is. Er zijn zelfs geluiden dat mensen aan de ene wordt overgeheveld en dan kan men na 6 maanden weer terug komen. Of dat medewerkers meer uren maken dan in hun contract staan, maximale flexibelheid voor de werkgevers. En als medewerkers dan vragen/claimen dat hun structurele ureninzet hoger is en vragen om een contractuele wijziging van uren, dan krijgen ze deze ook voor een half jaar. Als eerste gaat die vaak niet zonder slag of stoot. Je kunt zelf wel raden of het contract nog verleend wordt na deze zes maanden. Dus medewerkers houden liever hun mond met de weet dat ze meer uren krijgen dan vermeld op hun contract.

Almacht van de banken

Mensen (met een lager inkomen) kunnen steeds lastiger en mogelijk helemaal geen hypotheek meer krijgen waarmee ze een huis kunnen kopen. Als belastingbetalers financieren wij de banken door er miljarden in te stoppen. Maar wie wordt hier nu eigenlijk beter van?

Studeren wordt weer voorbehouden aan de elite

Ouders willen en moeten kinderen helpen met hun huiswerk want anders ligt er geen goede opleiding meer in het verschiet voor hun kinderen. En als u denkt dat dit pas in de latere groepen op school gebeurt dan heeft u het mis (in mijn tijd hadden we nog klassen). Het schoolsysteem is vooral carrière- en resultaatgericht geworden. De eisen die gesteld worden aan kinderen zijn langzamerhand absurd te noemen. Dit begint erg vroeg, heel vroeg (zelfs in groep 1). Echt spelen is er niet meer bij en sociale interactie tussen de kinderen is meer een trucje geworden dat moet verlopen volgens bepaalde regels. Spelen is er grotendeels eruit gesloopt.

Studeren wordt aan alle kanten weer moeilijker gemaakt, terwijl daar onze toekomst ligt.

En dan: Gewoon op straat

Op straat groeten we elkaar ook nauwelijks meer. We kennen elkaar steeds minder. Alles bij elkaar is de samenleving harder geworden en het einde van die verandering is nog niet in zicht.

Het einde is nog niet in zicht

De Solidariteit is mijn inzien steeds verder te zoeken. De verharding en verruwing van de samenleving gaat gestaag verder, onder het mom dat het “financieel allemaal niet meer uit kan”. Wat dit nou echt betekent, is mij niet geheel duidelijk. Wat wel duidelijk is geworden dat alles verkocht en gesloopt kan worden, ook Solidariteit.

Solidariteit begint bij jezelf maar kun je niet alleen

U kunt mijn waarneming als negatief beschouwen en dat begrijp ik. In ieder geval heeft u de tijd genomen om mijn mening te lezen en na het lezen zult u mogelijk uw eigen mening in beschouwing nemen. En heel misschien bekijkt u de zaken vanaf morgen net iets anders. Hiermee is mijn doel bereikt.

Laten we in ieder geval met zijn allen in ons eigen netwerk hard werken aan Solidariteit.

 

[vc_row type=”vc_default” css=”.vc_custom_1477645016173{margin-bottom: 20px !important;border-left-width: 5px !important;background-color: #f6f6f6 !important;border-left-color: #1386a7 !important;border-left-style: solid !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Wilt u niets missen?” heading_tag=”h3″ alignment=”left” main_heading_margin=”margin-top:5px;” margin_design_tab_text=””]Ontvang gratis als eerste onze blogs en praktische tips.[/ultimate_heading][ultimate_spacer height=”10″ height_on_tabs=”15″ height_on_tabs_portrait=”15″ height_on_mob_landscape=”15″ height_on_mob=”15″][vc_row_inner][vc_column_inner width=”1/3″][vc_single_image image=”16959″ img_size=”large” alignment=”center”][/vc_column_inner][vc_column_inner width=”2/3″][vc_column_text][newsletter_signup_form id=2][/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][/vc_column][/vc_row]

X